L A N T A ...L O V E R's Blog

July 22

ในที่สุด..วันนี้ก็มาถึง เอาเวลางานมานั่งเขียนเรื่องส่วนตัวสุดฤทธิ์ ถ้าใครมาเห็นล่ะก็ เสร็จแน่ตู ..แต่ก็เอาเหอะ คนมันอารมณ์อยากเขียนอ่ะ

จริงๆ คิดมานานแล้วว่าอยากจะเข้ามาเขียน เล่า และก็ระบาย อะไร อะไรที่อยากจะเขียน เป็นส่วนตัวอย่างนี้มานานละ

มันคงเป็นสิ่งที่ช่วยให้เราได้เก็บ สะสม ประสบการณ์ที่เราได้ไปเจอะ เจอมา วันดี คืนดี อยากกลับไปนึกทบทวนถึงสิ่งที่ได้ทำผ่านมา

จะได้มีอะไรให้คอยย้ำเตือน ถ้าเผอิญว่า เรื่องที่เขียนลงไป เป็นเรื่องที่น่าประทับใจก็ยิ่งดี จะได้ทำให้เรายิ้มได้ทุกครั้งที่กลับเข้ามารื้ออ่านดู

เคยคิดอยู่เสมอว่า วันใด วันหนึ่ง อาจจะได้ไปอยู่ในที่ ที่ รักและชอบที่สุด ไม่พลุกพล่าน บรรยากาศ ชิล ชิล แล้วก็นั่งเขียนหนังสือ เกี่ยวกับอะไรก็ได้

แล้วก็ เอาไปให้เพื่อนช่วยอ่าน ว่ามันสละสลวยไหม น้ำเน่าไปไหม หรือ น่าสนใจไหมนั่นเอง เสร็จแล้วก็ ตีพิมพ์ ได้ไปวางบนแผงหนังสือ

ให้คนที่สนใจเรื่องที่เราตั้งใจเขียน แล้วก็ได้รับความนิยมด้วย ....อิอิ..เพ้อ จิง จิง ตู....นี่แหละ คือสิ่งที่วนเวียนอยู่ในความคิดมาตั้งแต่ โตขึ้น

มีโอกาสได้อ่านหนังสือเยอะ เยอะ อยู่ช่วงนึง ก็เลยมักจะจดจำข้อความดี ดี เอามาใช้กับชีวิตประจำวันเสมอ

แล้วก็คิดอยู่เสมอด้วย ว่าอยากเอาสิ่งที่ดีเราคิดว่าดี มาเผื่อแผ่คนอื่น ....เป็นไง เหมือนนางสาวไทยมะ ทำเพื่อสังคม

รับรองว่า...วันนั้นของเราน่าจะใกล้เข้ามาแล้ว...เพราะวันนี้ เราก็ได้เริ่มการเขียนของเราแล้ว ไม่มีคำว่าสายสำหรับเรา เพราะเราชอบตื่นแต่เช้า...ไม่ใช่ละ

เอาล่ะ...อารัมภบท สำหรับวันที่เริ่มเขียน เอาไปพอดี พอดี ก่อนละกัน เพราะมีนัดไปว่ายน้ำ ฮ่า ฮ่า

แล้วเจอกัน....จีจี้ และ ผู้อ่าน