Jee's profileL A N T A ...L O V E RPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
October 15 ความรักที่มาจาก....ความจริงใจจริงๆแล้ว วันนี้ไม่ได้มีความรู้สึกว่าอยากจะเขียนอะไรเลย
ถ้าไม่บังเอิญ ได้รับรู้ความทุกข์ของน้อง และก็อีกนั่นแหละ
ในวันเดียวกัน ก็ได้รับรู้วิธีการปลดตัวเองออกจากความทุกข์นั้น
แต่ทว่า มันเป็นแค่การเริ่มต้นที่จะปลดตัวเองออกจากความทุกข์ที่ฝังอยู่มานาน
เราคงไม่สามารถบอกคนอื่นได้ว่า ความทุกข์ของน้องผู้นั้นคืออะไร
แต่สิ่งที่เป็นแรงผลักดันให้เราต้องเปิดคอม แล้วมานั่งเขียนในวันนี้ก็คือ
เราสัมผัสได้ถึงความรักที่มาจากความจริงใจ ความห่วงใยที่ไม่ต้องมีการร้องขอ
ที่วนเวียนอยู่รอบๆตัวเรา ซึ่งจริงๆแล้วเราก็รับรู้มาโดยตลอด
แต่ทำไมมันไม่ซึ้งใจเท่ากับสิ่งที่เราได้จากการประมวลภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้
ที่บอกว่ารับรู้มาโดยตลอด ว่าน้องและเพื่อนที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในวันทำงานวันหนึ่ง
พูดได้ว่าเราอยู่กับพวกเค้าเหล่านั้นมากกว่าสมาชิกในครอบครัวเสียอีก
ได้หยิบยื่นความรัก และความห่วงใยให้เราในทุกครั้งที่มีทุกข์
ไม่ว่าทุกข์นั้นจะเกิดมาจากเหตุอันใดก็ตาม แต่เค้าเหล่านี้ไม่เคยทิ้งเราเลยจริงๆ
มีคำพูดอ่อนโยนคอยปลอบใจ มีไหล่ให้ซบเวลาที่ต้องการ..
แต่เรากลับให้ความสำคัญกับน้องๆ ไม่เทียบเท่ากับคนอื่น...ที่ห่างไกลกัน
ไม่เคยแม่กระทั่งจะเห็นน้ำตาของเรา หรือคอยรับรู้ถึงปัญหาที่เราได้เจอ
นี่แหละ...คือสัจธรรมบนโลก
แต่เราไม่รู้สึกเสียใจ หรือเสียดายเวลาที่ผ่านมา
เพราะยังไง วันนี้เราก็ได้รู้แล้วว่า..จากนี้ไปเราควรทำตัวอย่างไร
เพื่อเก็บรักษา ความรัก ความจริงใจ และความห่วงใย
ที่วนเวียน และรายล้อมตัวเราเอาไว้ให้ดีที่สุด ....วันใดที่ต้องใช้สิ่งใดสิ่งหนึ่ง
เพื่อรักษา เยียวยา จิตใจที่กำลังอ่อนแอ....เราจะใช้อย่างคุ้มค่าที่สุด
ขณะเดียวกัน เราจะมอบสิ่งที่ได้รับเหล่านี้...กลับไปให้กับทุกคน
ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม...คนที่เห็นความสำคัญกับสิ่งที่เรามอบให้ และนำมันไปใช้ให้เกิดผล
น้องคนนั้นบอกกับเราว่า...."เพราะพี่เป็นคนดี น้องทุกคนถึงรักและห่วงใย ไม่ทอดทิ้งกัน"
เพียงแค่คำพูดประโยคเดียว ทำให้เราคิดไปไกล และหยุดการกระทำที่ไร้สาระไปได้ในฉับพลัน
จึงอยากมอบสิ่งดีดี เหล่านี้ให้กับผู้อ่าน....แค่คำว่า "ความจริงใจ"
ไม่จำเป็นต้องพร่ำพูดให้ผู้อื่นฟัง แต่การกระทำจะบอกทุกอย่างได้เป็นอย่างดี
เริ่มต้น ตั้งแต่วันนี้ก็ยังไม่สาย...
แล้วคุณจะได้สัมผัสกับความรู้สึกซึ้งใจ อย่างที่เรารู้สึกอยู่ในขณะนี้
ขอบคุณจากใจจริง....ขวัญ บาส ไก่ บุ๋น ปลา แจส เปิ้ล โอ๊ต
October 06 เคยมีความรู้สึกนี้...ป่ะรู้ว่าตอนนั้น ถ้าฉันกล้าบอกว่ารักไป คงไม่ต้องเจ็บ ต้องเก็บไว้ ทิ้งให้ใจมันค้างคา แล้วในวันนี้ เธอให้รักกับเขาที่เข้ามา ฉันดูออกจากสายตา จึงได้รู้ว่าทำผิดพลาดไป ยิ่งเธอกับเขาใกล้ชิดผูกพัน ยิ่งทำให้ฉันและเธอห่างไกล หากเก็บความรู้สึกที่มีตลอดไป แล้วฉันจะทนและอยู่บนโลกนี้ได้อย่างไร ทั้งทั้งที่รู้ว่ามันอาจสายเกินไป แค่รักคำเดียว ไม่พอเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ แต่อยากให้ได้ยิน ถึงแม้ไม่เปลี่ยนอะไร ยังดีกว่าเก็บคำนั้นไว้ ไม่พูดมันออกมา รู้ว่าตัวฉัน ทำได้แค่บอกกับหัวใจ วันนี้ที่เจ็บ ต้องจำไว้ ถ้ารักใครต้องกล้าพอ แม้ว่าสุดท้าย ไม่ได้รักที่หวังไว้ครอบครอง ก็ยังดีกว่าเฝ้ารอบอกคำนั้นในวันที่สายไป ยิ่งเธอกับเขาใกล้ชิดผูกพัน ยิ่งทำให้ฉันและเธอห่างไกล หากเก็บความรู้สึกที่มีตลอดไป แล้วฉันจะทนและอยู่บนโลกนี้ได้อย่างไร ทั้งทั้งที่รู้ว่ามันอาจสายเกินไป แค่รักคำเดียวไม่พอเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ แต่อยากให้ได้ยิน ถึงแม้ไม่เปลี่ยนอะไร ยังดีกว่าเก็บคำนั้นไว้ ไม่พูดมันออกมา ทั้งทั้งที่รู้ว่ามันอาจสายเกินไป แค่รักคำเดียวไม่พอเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ แต่อยากให้ได้ยิน ถึงแม้ไม่เปลี่ยนอะไร ยังดีกว่าเก็บคำนั้นไว้ ไม่พูดมันออกมา แม้รักคำเดียวไม่พอเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ (แต่อยาก) แต่อยากให้ได้ยิน (ให้เธอได้ยิน) ว่าฉันรู้สึกยังไง (ความลับของใจ) ยังดีกว่าเก็บความรักเอาไว้ ไม่พูดมันออกมา September 03 ลันตา...อีกครั้ง....อีกครั้งแล้วสินะ ที่เราได้กลับไปเยือนเกาะลันตา คงเป็นครั้งที่ 6 หรือ 7 ในรอบ 4 ปี ที่เราได้รู้จักเกาะนี้
ก็ไม่รู้ว่าจะลบมันออกไปจากใจได้ไง ในเมื่อมันฝังอยู่ในความทรงจำซะขนาดนี้
ไม่รู้ว่าคนที่ได้ไปเที่ยวเกาะแห่งนี้ จะคิดเหมือนเราทุกคนหรือเปล่า...จะรู้สึกเหมือนกับว่า
มันเป็นบ้านที่ 2 เหมือนเราหรือเปล่า...อารมณ์ ชิล ชิล เปิดเบียร์ไปขวดนึง
แล้วก็นั่งมองพระอาทิตย์ค่อย ค่อยลับขอบฟ้า...ติดตา ตรึงใจ มากมาย
ละ ลาน ตา รีสอร์ท เป็นที่ที่สร้างความประทับใจ ไม่รู้ลืมสำหรับเรา
ใครบ้างจะโชคดี ได้เจอเจ้าของรีสอร์ทที่ใจดี๊ ใจดี อย่างพี่ โทนี่ และจุง
แม้จะต้องนั่งรถ ผ่านเส้นทาง เขย่าไป เขย่ามา จนเครื่องในแทบจะกองรวมกัน
แต่รับรองได้ ว่าเมื่อไหร่ที่เดินเข้าไปเห็นบรรยากาศในรีสอร์ทนี้...ความทรมานทั้งหมดจะหายไปในฉับพลัน
เราคงโชคดีมากจริงๆ ที่ได้พบเจอ แต่คนดี ดี อย่างพี่อ๊อด เจ้าของลันตา พาเลซ รีสอร์ท
ที่ไม่ยอมรับเราเป็นเมียน้อยซะที (อิอิ ล้อเล่น) เรารัก และเคารพเค้าเหมือนพี่ชาย
หาคนที่ใจดี แบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว...เฮ้อ...ไม่รู้จะพรรณนาถึงทุกคนที่เรารู้จัก และทำให้เรามีความสุขทุกครั้ง
ที่ไปเที่ยวเกาะลันตาได้ไง รู้แต่เพียงว่าชีวิตนี้คงต้องไปเที่ยวเกาะนี้ให้ได้ทุกปี
กลับไปสูดดม ธรรมชาติที่คอยออกมาต้อนรับเรา ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน
ท้องทะเล ที่ยั่วยวนให้นั่งมองตาค้างทุกครั้งที่ได้เห็น
คำพูดของทุกคน ที่ได้ร่วมโต๊ะอาหาร ที่ทำให้เราหัวเราะจนลืมสวย
สุดท้าย คงเป็นเสน่ห์ ของเกาะแห่งนี้ที่ยังคงรักษาความเป็นธรรมชาติไว้ได้อย่าง มากมาย
รักเธอที่สุด....เกาะลันตา July 30 สุขสันต์วันของเธอ...ลูกบาสถ้าจะให้บรรยายถึงความรู้สึกที่พี่คนนี้ มีให้กับน้องสาวที่รักที่สุดคนนึง
คงเขียนได้ไม่มีวันหมด เพราะแค่เริ่มต้นคิด มันก็พรั่งพรูออกมาได้เรื่อย เรื่อย...ไม่มีที่สิ้นสุด
เพราะในวันที่กำลังเขียนใกล้จะหมด น้องสาวคนนี้ก็สามารถสร้างความประทับใจ
ให้พี่สาวคนนี้เพิ่มขึ้นทุกวัน ทุกวัน...ทีนี้ เข้าใจหรือยังคะว่าทำไมถึงไม่มีที่สิ้นสุด
มันเกิดขึ้นมาได้ยังไงน้า สำหรับความผูกพันธ์ระหว่างเรา 2 คน ที่ไม่ใช่พี่ น้อง ที่คลานตามกันมา
แต่สามารถรับรู้ถึงความรัก ความห่วงใย ความเข้าใจ ที่หล่อหลอมมาจากความจริงใจของกันและกัน
แม้ไม่มีคำพูดใด ใด เอื้อนเอ่ยออกมาทางวาจา แค่มองตาเราก็เข้าใจกัน
คำอวยพรของพี่ คงไม่มีอะไรมากไปกว่า คำว่า
*ขอให้น้องมีความสุขกับทุก ทุกวัน ที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน กว่า 10 ชั่วโมงต่อวัน
*ขอให้น้องเป็นคนดี และเป็นที่รักของใครอีกหลายคน อย่างนี้ตลอดไป
*ขอให้น้องเป็นเก่ง สร้างสรรค์สิ่งดีดีให้คนรอบข้าง อย่างนี้ตลอดไป
*ขอให้น้องสมหวัง กับพรทุกประการที่ปรารถนา
*และสุดท้าย..ขอให้เรารักกันเช่นนี้ ตลอดไป
สิ่งที่มีค่าที่สุด ที่พี่ได้มอบให้บาส นับตั้งแต่วันที่เราได้มีโอกาสรู้จักกัน
คงไม่ต้องบอกว่ามันคืออะไร เพราะพี่เองก็ได้รับสิ่งนั้นกลับคืนมาจากบาสเช่นกัน
ไม่ใช่แค่ในช่วงโอกาสที่พิเศษเท่านั้น แต่เรามอบให้แก่กัน...ทุกวัน
วันข้างหน้าไม่รู้จะเป็นเช่นไร แต่ความประทับใจระหว่างเราสองคน...จะไม่มีวันลบเลือน
สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะ...ลูกบาส
รักน้อง...อย่างที่สุด
พี่ จี๋...
|
|
|
